| List intencyjny |
|
1. Polska lewica jest w głębokim kryzysie, rozdrobniona i niespójna, bez wyrazu politycznego i ideowego, bez czytelnego i perspektywicznego programu dla Polski, a w konsekwencji bez szerszego poparcia społecznego. 2. Przyczyny kryzysu polskiej lewicy są złożone i w zasadzie sięgają początku przemian ustrojowych w Polsce po’89 roku, bowiem jak do tej pory nigdy nie odbyła się zasadnicza i kompleksowa debata przedstawicieli ugrupowań lewicowych o kształcie i przyszłości lewicy w Polsce. Dlatego też po rządach SLD w latach 2001-2005 – rządach z doraźną jedynie koncepcją rządzenia, bez głębszej analizy zjawisk ekonomicznych i społecznych polskiej transformacji i negatywnych skutków tej transformacji – musiała przyjść porażka wyborcza SLD i kryzys dla całej polskiej lewicy. 3. Kryzys ten jest o tyle groźny, że może na długie lata pogrążyć i skazać na niebyt polską lewicę, co oznaczałoby poważne konsekwencje dla kształtu i rozwoju przyszłej Polski. Może powstać państwo, które zatraci wiele standardowych mechanizmów demokratycznych, państwo o ograniczonej tolerancji światopoglądowej, wręcz klerykalne, o spowolnionym rozwoju społecznym i gospodarczym w stosunku do innych krajów Europy. 4. Szyld “Lewica i Demokraci”, który zaistniał w ostatnich wyborach samorządowych, odzwierciedla jeden z kierunków odbudowy pozycji lewicy w Polsce. Jednak dalszy byt LiD-u bez tworzenia strategii programowej i spójności ideowej i bez poszerzenia formuły podmiotowej o inne partie, związki zawodowe i organizacje lewicy, nie spełni oczekiwań i zapotrzebowania polskiego społeczeństwa na lewicę. LiD w obecnym kształcie jest w stanie zagospodarować tylko część elektoratu lewicy i bez poszerzenia swojej formuły może spowodować rozdrobnienie wyborcze lewicy w przyszłych wyborach parlamentarnych. 5. Kongres, jako możliwie najszersza platforma programowa po lewej stronie sceny politycznej, ma szanse pozyskania tej części elektoratu, do której LiD nie ma dotarcia ze względu na różnice ideowe. Chodzi zwłaszcza o tych, którzy w ostatnich latach przestali aktywnie uczestniczyć w życiu politycznym bądź wręcz poparli prawicę. 6. Klamrą ideową spinającą partie i organizacje lewicowe w ramach Kongresu jest troska o ludzi utrzymujących się z pracy własnych rąk i umysłów, ze szczególnym uwzględnieniem ludzi biednych, bezrobotnych, nisko zarabiających, przegrywających w konfliktach między pracodawcą a pracobiorcą. Troska ta powinna koncentrować się na tworzeniu warunków dla zdobywania i podnoszenia kwalifikacji, na kreowaniu nowych miejsc pracy i podwyższaniu wynagrodzeń, na przyspieszaniu dynamiki rozwoju gospodarki. 7. Wypowiadamy się za gospodarką nowoczesną, zintegrowaną z Unią Europejską, gotową do współpracy gospodarczej ze Wschodem, podejmującą wyzwania wynikające z globalizacji. Może to być tylko gospodarka otwarta na wiedzę i postęp cywilizacyjny. 8. Naszym celem jest budowa społeczeństwa demokratycznego, niepodzielonego sztucznymi konfliktami historycznymi, ideowymi i cywilizacyjnymi, aktywnie uczestniczącego w licznych stowarzyszeniach i organizacjach. 9. Kongres Porozumienia Lewicy powinien poprzeć wzmocnienie instytucji państwa, troszczącego się o rozbudowę infrastruktury i szeroki wachlarz usług publicznych, w tym zwłaszcza świadczenia socjalne i ochronę zdrowia. 10. Demokratyczne państwo powinno bronić prawa obywateli do wolności wyboru przekonań politycznych i religijnych, do swobody decydowania o macierzyństwie, o wychowaniu odpowiadającym standardom nowoczesnego społeczeństwa. 11. Lewica jest niezbędna Polsce skonfliktowanej przez prawicę do granic możliwości, podzielonej na “swoich” i “resztę”, z którą nie trzeba się liczyć. 12. Dlatego uczestnicy spotkania, proponującego utworzenie Kongresu Porozumienia Lewicy, wzywają lewicowe partie, związki zawodowe, organizacje młodzieżowe i społeczne do poparcia tej inicjatywy. Kongres powinien sprecyzować ramy programowe i strategiczne postulaty ideowe szerokiego porozumienia lewicy polskiej, powinien określić dalsze formy współpracy i współdziałania w/w partii i organizacji, a także stworzenia wspólnego frontu wyborczego lewicy w celu uzyskania takiego wyniku wyborczego, który zrównoważy polską scenę polityczną, tak jak to ma miejsce w demokratycznych krajach Europy. za Komitet Założycielski Paweł Bożyk |